H ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ!!
Μερικά συμπεράσματα.
Ο διακηρυγμένος στόχος , να μετατραπεί η απεργία σε μια κορυφαία σύγκρουση για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ , με τη δημιουργία ενός μεγάλου πανεκπαιδευτικού, πανεργατικού μετώπου δεν επιτεύχθηκε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η απεργία ηττήθηκε. Στην ταξική πάλη τα γεγονότα θα πρέπει να αποτιμώνται σε βάθος ιστορικού χρόνου
Η συζήτηση για τα χαρακτηριστικά της απεργίας (μορφή, χρόνος, περιεχόμενο κλπ) είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει αλλά ίσως σε αντίστοιχη έκταση και ποιότητα θα έπρεπε να είχε προηγηθεί (της απεργίας).
Όμως το πιο σημαντικό σε αυτή τη φάση είναι να κρατήσουμε τα θετικά σημεία που προέκυψαν από αυτή την απεργιακή κίνηση. Στοιχεία που θα πρέπει να εντάξουμε.............................
δημιουργικά από εδώ και πέρα στην συνδικαλιστική μας τακτική. Γιατί πολλές φορές η παγίδα είναι αφού κάνουμε κριτική και ανάλυση να περιμένουμε την επόμενη φορά για να επαναλάβουμε την ίδια πορεία στο χάρτη.
Η απεργία ξεκίνησε με ένα ποσοστό ανέλπιστα υψηλό ,που απέδειξε ότι ο κλάδος ήταν συνολικά σε απόλυτη αντίθεση με τις κυβερνητικές επιλογές στην παιδεία. Και αυτό ήταν μια καθαρή πολιτική θέση Η απεργία δεν ήταν μια κλαδική απεργία. Η προσδοκία να συνδεθεί η απεργία με άλλες ομάδες εργαζομένων και άλλα κοινωνικά στρώματα (γονείς –μαθητές, γειτονιές κλπ) δεν επιτεύχθηκε στο βαθμό που θα έδινε στον κλάδο την εικόνα της δυνατότητας μιας συνολικής ανατροπής. Η αλήθεια είναι ότι γίνανε σημαντικά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Η κρίσιμη μέρα όμως ήταν η Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου.Η δολοφονία του Π.Φύσσα και η αλλαγή της κεντρικής πολιτικής ατζέντας αποτέλεσε ένα παράγοντα που τροποποίησε συνολικά το σκηνικό. Η κυβέρνηση αξιοποίησε το τραγικό γεγονός αναλαμβάνοντας την πολιτική πρωτοβουλία «της κάθαρσης της χώρας από το ναζισμό». Όταν η σύγκρουση μεταφέρεται στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό το τοπίο αλλάζει συνολικά και μια απεργία θα πρέπει άμεσα να επαναπροσδιορίσει αρκετά (μορφές, περιεχόμενο). Όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε στο βαθμό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει. Η ανάδειξη του αντιφασιστικού στοιχείου, όχι με τον τρόπο που το τοποθετούσε η κυβέρνηση, αλλά στην πραγματική του διάσταση και η σύνδεσή του με την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου (κοινός παρανομαστής του φασισμού και της διάλυσης του Δημόσιου σχολείου οι μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ) δεν έγινε με επάρκεια, σε κεντρικό επίπεδο. Είναι χαρακτηριστική, την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, στο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Κερατσίνι, η απουσία της ΟΛΜΕ (με κεντρικό πανώ και οργανωμένο μπλόκ). Μια αντιφασιστική πορεία που θα είχε επικεφαλής μια μεγάλη Ομοσπονδία , που θα ήταν ήδη σε απεργιακή κινητοποίηση και μάλιστα με ποσοστά 90% ή 80% (όπως ήταν την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου) θα αναδείκνυε ένα διαφορετικό αντιφασιστικό περιεχόμενο. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και ακριβώς μια εβδομάδα μετά. Την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου, την ημέρα του μεγάλου αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα.
Τα δύο αυτά περιστατικά δεν αναφέρονται σαν υποδείγματα μιας συνθήκης που θα μπορούσε να είχε αντιστραφεί. Αναφέρονται περισσότερο για να αναδειχθεί το πώς, στις σημερινές συνθήκες, το συνδικαλιστικό συνδέεται με το κεντρικά πολιτικό, ποια η διαλεκτική τους σχέση, πως το επηρεάζει και πως επηρεάζεται , και πως αυτή η σχέση θα πρέπει να ενσωματώνεται κάθε φορά, με τη μέγιστη δυνατή ευελιξία σε μορφές και περιεχόμενο. Αυτή την ευελιξία δεν μπορέσαμε να δείξουμε σε μεγάλο βαθμό από το βράδυ της Τρίτης και μετά Η συζήτηση για το πώς θα έπρεπε να κινηθούμε τη δεύτερη εβδομάδα σχεδόν δεν ενσωμάτωσε καθόλου τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που συνέβαιναν παράλληλα. Η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως σε μια πλευρά της μορφής (πόσες μέρες) ενώ υποτιμήθηκαν άλλοι παράμετροι, που σταθερά είχαν αρχίσει να κυριαρχούν στο τοπίο Η δεύτερη εβδομάδα όμως ανέδειξε και στοιχεία που πρέπει να συνυπολογιστούν. Ακόμη και την Τετάρτη, τη μέρα με τα χαμηλότερα ποσοστά, ένα δυναμικό της τάξης του 15% πανελλαδικά «επέμενε» στην απεργία. Η Δαμόκλειος σπάθη της «χρέωσης της αναστολής» , κρεμάμενη πάνω από τις κεφαλές όλων , λειτούργησε ανασταλτικά στο να δοθεί το κύριο βάρος της συζήτησης στο πραγματικά επίδικο: πως συνεχίζουμε, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου θα έμπαινε άμεσα το πρόβλημα της λειτουργίας των ΠΥΣΔΕ στην κατεύθυνση της διαχείρισης των «πλεονασμάτων» .
Σε μια τέτοια κρίσιμη φάση και με την κυβέρνηση να καθορίζει την πολιτική ατζέντα, η κριτική δεν θα πρέπει να μετατραπεί σε μεμψιμοιρία ή σε χρεώσεις αλλήλων. Δεν θα ωφελούσε επίσης να κρυφτούμε πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες της μοναδικής μας αλήθειας ή να αναζητήσουμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Εκατοντάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν, για πρώτη φορά οι περισσότεροι, σε κοινά, δυναμικά, πρωτότυπα εγχειρήματα. Ανακάλυψαν την ομορφιά του συλλογικού απέναντι στο ατομικό. Καθηγητές , μαθητές, γονείς είδαν από την ίδια τους την εμπειρία προκαταλήψεις και βεβαιότητες να καταρρέουν. Νέες ιδέες και προτάσεις κυκλοφόρησαν και έκαναν αίσθηση. Ο διάλογος , όχι των λόγων αλλά των πράξεων, η φαντασία, η μαζική συμμετοχή, οι δεκάδες συναυλίες, εκδηλώσεις, οι μοτοπορείες, οι διαδηλώσεις σε κάθε πόλη. Όλα αυτά είναι τα μεγάλα μας κέρδη. Και κυρίως το ανθρώπινο δυναμικό. Αλλά πετύχαμε και μικρές νίκες που πρέπει να αναδείξουμε. Το τοπίο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν θα ήταν τι ίδιο εάν δεν είχε γίνει η απεργία. Η ηγεσία του υπουργείου, μπροστά στην διάψευση των αρχικών της προσδοκιών και στην δυσάρεστη έκπληξη της καθολικής αποδοκιμασίας αναγκάστηκε σε μικρές υποχωρήσεις από το αρχικό σχέδιο της μαζικής, άμεσης σφαγής.( παράδειγμα οι 925+325 συνάδελφοι μας που επαναπροσληφθήκαν ( σε ΙΕΚ κλπ). Όμως το σχέδιο παραμένει. Και δρομολογείται. Και θα πρέπει να είμαστε εκεί. Όχι σε μια επόμενη φάση. Αλλά τώρα. Με τη μέγιστη δυνατή ενότητα στη βάση. Με ρεαλισμό, ευελιξία και στοχοπροσήλωση στο δρόμο της ανατροπής αυτής της πολιτικής . Με δημοκρατία αλλά και υπέρβαση μιας νομιμότητας που οι ίδιοι οι φορείς της βιάζουν. Σε σύνδεση με τις πολιτικές εξελίξεις και την πραγματικότητα που αυτές επιβάλλουν.
Γιατί θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Μερικά συμπεράσματα.
Ο διακηρυγμένος στόχος , να μετατραπεί η απεργία σε μια κορυφαία σύγκρουση για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ , με τη δημιουργία ενός μεγάλου πανεκπαιδευτικού, πανεργατικού μετώπου δεν επιτεύχθηκε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η απεργία ηττήθηκε. Στην ταξική πάλη τα γεγονότα θα πρέπει να αποτιμώνται σε βάθος ιστορικού χρόνου
Η συζήτηση για τα χαρακτηριστικά της απεργίας (μορφή, χρόνος, περιεχόμενο κλπ) είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει αλλά ίσως σε αντίστοιχη έκταση και ποιότητα θα έπρεπε να είχε προηγηθεί (της απεργίας).
Όμως το πιο σημαντικό σε αυτή τη φάση είναι να κρατήσουμε τα θετικά σημεία που προέκυψαν από αυτή την απεργιακή κίνηση. Στοιχεία που θα πρέπει να εντάξουμε.............................
δημιουργικά από εδώ και πέρα στην συνδικαλιστική μας τακτική. Γιατί πολλές φορές η παγίδα είναι αφού κάνουμε κριτική και ανάλυση να περιμένουμε την επόμενη φορά για να επαναλάβουμε την ίδια πορεία στο χάρτη.
Η απεργία ξεκίνησε με ένα ποσοστό ανέλπιστα υψηλό ,που απέδειξε ότι ο κλάδος ήταν συνολικά σε απόλυτη αντίθεση με τις κυβερνητικές επιλογές στην παιδεία. Και αυτό ήταν μια καθαρή πολιτική θέση Η απεργία δεν ήταν μια κλαδική απεργία. Η προσδοκία να συνδεθεί η απεργία με άλλες ομάδες εργαζομένων και άλλα κοινωνικά στρώματα (γονείς –μαθητές, γειτονιές κλπ) δεν επιτεύχθηκε στο βαθμό που θα έδινε στον κλάδο την εικόνα της δυνατότητας μιας συνολικής ανατροπής. Η αλήθεια είναι ότι γίνανε σημαντικά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Η κρίσιμη μέρα όμως ήταν η Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου.Η δολοφονία του Π.Φύσσα και η αλλαγή της κεντρικής πολιτικής ατζέντας αποτέλεσε ένα παράγοντα που τροποποίησε συνολικά το σκηνικό. Η κυβέρνηση αξιοποίησε το τραγικό γεγονός αναλαμβάνοντας την πολιτική πρωτοβουλία «της κάθαρσης της χώρας από το ναζισμό». Όταν η σύγκρουση μεταφέρεται στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό το τοπίο αλλάζει συνολικά και μια απεργία θα πρέπει άμεσα να επαναπροσδιορίσει αρκετά (μορφές, περιεχόμενο). Όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε στο βαθμό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει. Η ανάδειξη του αντιφασιστικού στοιχείου, όχι με τον τρόπο που το τοποθετούσε η κυβέρνηση, αλλά στην πραγματική του διάσταση και η σύνδεσή του με την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου (κοινός παρανομαστής του φασισμού και της διάλυσης του Δημόσιου σχολείου οι μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ) δεν έγινε με επάρκεια, σε κεντρικό επίπεδο. Είναι χαρακτηριστική, την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, στο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο Κερατσίνι, η απουσία της ΟΛΜΕ (με κεντρικό πανώ και οργανωμένο μπλόκ). Μια αντιφασιστική πορεία που θα είχε επικεφαλής μια μεγάλη Ομοσπονδία , που θα ήταν ήδη σε απεργιακή κινητοποίηση και μάλιστα με ποσοστά 90% ή 80% (όπως ήταν την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου) θα αναδείκνυε ένα διαφορετικό αντιφασιστικό περιεχόμενο. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και ακριβώς μια εβδομάδα μετά. Την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου, την ημέρα του μεγάλου αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα.
Τα δύο αυτά περιστατικά δεν αναφέρονται σαν υποδείγματα μιας συνθήκης που θα μπορούσε να είχε αντιστραφεί. Αναφέρονται περισσότερο για να αναδειχθεί το πώς, στις σημερινές συνθήκες, το συνδικαλιστικό συνδέεται με το κεντρικά πολιτικό, ποια η διαλεκτική τους σχέση, πως το επηρεάζει και πως επηρεάζεται , και πως αυτή η σχέση θα πρέπει να ενσωματώνεται κάθε φορά, με τη μέγιστη δυνατή ευελιξία σε μορφές και περιεχόμενο. Αυτή την ευελιξία δεν μπορέσαμε να δείξουμε σε μεγάλο βαθμό από το βράδυ της Τρίτης και μετά Η συζήτηση για το πώς θα έπρεπε να κινηθούμε τη δεύτερη εβδομάδα σχεδόν δεν ενσωμάτωσε καθόλου τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που συνέβαιναν παράλληλα. Η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως σε μια πλευρά της μορφής (πόσες μέρες) ενώ υποτιμήθηκαν άλλοι παράμετροι, που σταθερά είχαν αρχίσει να κυριαρχούν στο τοπίο Η δεύτερη εβδομάδα όμως ανέδειξε και στοιχεία που πρέπει να συνυπολογιστούν. Ακόμη και την Τετάρτη, τη μέρα με τα χαμηλότερα ποσοστά, ένα δυναμικό της τάξης του 15% πανελλαδικά «επέμενε» στην απεργία. Η Δαμόκλειος σπάθη της «χρέωσης της αναστολής» , κρεμάμενη πάνω από τις κεφαλές όλων , λειτούργησε ανασταλτικά στο να δοθεί το κύριο βάρος της συζήτησης στο πραγματικά επίδικο: πως συνεχίζουμε, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου θα έμπαινε άμεσα το πρόβλημα της λειτουργίας των ΠΥΣΔΕ στην κατεύθυνση της διαχείρισης των «πλεονασμάτων» .
Σε μια τέτοια κρίσιμη φάση και με την κυβέρνηση να καθορίζει την πολιτική ατζέντα, η κριτική δεν θα πρέπει να μετατραπεί σε μεμψιμοιρία ή σε χρεώσεις αλλήλων. Δεν θα ωφελούσε επίσης να κρυφτούμε πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες της μοναδικής μας αλήθειας ή να αναζητήσουμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Εκατοντάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν, για πρώτη φορά οι περισσότεροι, σε κοινά, δυναμικά, πρωτότυπα εγχειρήματα. Ανακάλυψαν την ομορφιά του συλλογικού απέναντι στο ατομικό. Καθηγητές , μαθητές, γονείς είδαν από την ίδια τους την εμπειρία προκαταλήψεις και βεβαιότητες να καταρρέουν. Νέες ιδέες και προτάσεις κυκλοφόρησαν και έκαναν αίσθηση. Ο διάλογος , όχι των λόγων αλλά των πράξεων, η φαντασία, η μαζική συμμετοχή, οι δεκάδες συναυλίες, εκδηλώσεις, οι μοτοπορείες, οι διαδηλώσεις σε κάθε πόλη. Όλα αυτά είναι τα μεγάλα μας κέρδη. Και κυρίως το ανθρώπινο δυναμικό. Αλλά πετύχαμε και μικρές νίκες που πρέπει να αναδείξουμε. Το τοπίο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν θα ήταν τι ίδιο εάν δεν είχε γίνει η απεργία. Η ηγεσία του υπουργείου, μπροστά στην διάψευση των αρχικών της προσδοκιών και στην δυσάρεστη έκπληξη της καθολικής αποδοκιμασίας αναγκάστηκε σε μικρές υποχωρήσεις από το αρχικό σχέδιο της μαζικής, άμεσης σφαγής.( παράδειγμα οι 925+325 συνάδελφοι μας που επαναπροσληφθήκαν ( σε ΙΕΚ κλπ). Όμως το σχέδιο παραμένει. Και δρομολογείται. Και θα πρέπει να είμαστε εκεί. Όχι σε μια επόμενη φάση. Αλλά τώρα. Με τη μέγιστη δυνατή ενότητα στη βάση. Με ρεαλισμό, ευελιξία και στοχοπροσήλωση στο δρόμο της ανατροπής αυτής της πολιτικής . Με δημοκρατία αλλά και υπέρβαση μιας νομιμότητας που οι ίδιοι οι φορείς της βιάζουν. Σε σύνδεση με τις πολιτικές εξελίξεις και την πραγματικότητα που αυτές επιβάλλουν.
Γιατί θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου