Παιδεία

      Μια χώρα που καταστρέφει τα σχολεία της δεν το κάνει ποτέ για τα χρήματα, γιατί της λείπουν ή το κόστος είναι υπερβολικό. Σε μια χώρα που ισοπεδώνει την εκπαίδευση, κυβερνούν εκείνοι που από τη διάδοση της γνώσης έχουν μόνο να χάσουν.

                                                                                   Halo Calvino

Περιπλανήσεις στην εκπαιδευτική ενδοχώρα

Ποιές  αξίες σαν κοινωνία εμπνέουμε στην νεολαία;

    Μια  θέση στην κοινωνική ιεραρχία, ένα διαμέρισμα, ένα εξοχικό,ένα ακριβό αυτοκίνητο, ένα σκάφος και αράξαμε στον καναπέ μας!

    Όταν οι νέοι ξεσηκώθηκαν το 2008 με αφορμή το θάνατο του Αλέξη, του φοιτητή με τη ζαρντινιέρα και του φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια Αριστερά πώς στήθηκε απέναντι  σ’ αυτούς(θυμάστε Κουβέλη, Μαργαρίτη κ.λ.π., θυμάστε Αλέκα Παπαρήγα δίπλα από Καρατζαφέρη;).

   Ήταν η νεολαία που πήγαινε σ΄ ένα εφιαλτικό σχολείο κλεισμένο σε τέσσερις τοίχους, χωρίς βιβλία και καθηγητές, στην απόγνωση της γνώσης που τα σερβίρουν, που τα ταπεινώνουν, τα χειραγωγούν, τους κολάνε ετικέτες.

   Εγκλωβισμένα σ’ ένα σκληρό καθημερινό πρόγραμμα, χωρίς ελεύθερο χρόνο, ψυχολογική ηρεμία και διαύλους επικοινωνίας, έκφρασης και δημιουργίας . Είναι τα παιδιά που τα μπούχτισαν τα φροντιστήρια ,για μια θέση στα ΑΕΙ, που οδηγεί στην ανεργία. Είναι τα παιδιά που έχουν «φρικάρει» με τις μεγάλες κουβέντες και τις offshore, τις μίζες, τις Πόρσε, τα μοντέλα, τις βίλες και τα εκατομμύρια, την ξευτίλα της TV των ξέκωλων και της χυδαιότητας.

   Είναι τα παιδιά του «πουθενά» με πατέρα άνεργο, που ζει με δανεικά,έρμαιο της κάρτας,των στεγαστικών , των καταναλωτικών πικραμένο, άπορο και ντροπιασμένο .Είναι η νεολαία που βλέπει να δίνονται δις στις τράπεζες και τραπεζίτες και να αρπάζει το φαί από το τραπέζι των συνταξιούχων κ.λ.π. που βλέπουν τους γονείς τους να τους πετάνε από τις δουλειές ν’ αυτοκτονούν.

  Να βλέπουν το μεγαλύτερο αδελφό τους ωρομίσθιο,ανασφάλιστο, συμβασιούχο, πληγωμένο άνεργο γονιό απολυμένο εργάτη  και τον παππού χωρίς σύνταξη, φάρμακα και υγεία.

  Είναι τα παιδιά που βλέπουν, με πατεράδες γεωργούς, που αργοπεθαίνουν  πνιγμένοι στα χρέη, πουλώντας τα προϊόντα τους σε εξευτελιστικές τιμές για να θησαυρίσουν οι μεσάζοντες.

   Είναι τα παιδιά που βλέπουν τους  γονείς και τους παππούδες τους να περιμένουν σε ατελείωτες ουρές στα Κέντρα Υγείας, στο ΙΚΑ και στα πνιγμένα στα χρέη Νοσοκομεία μας.

   Είναι τα παιδιά που αμφισβητούν και μας πετάνε κατάμουτρα «Τα νέα μας πολυτεχνεία», που είναι στα χρηματιστήρια, στα βατοπέδια,στη Siemens και τις άλλες αρπάχτρες.

Ήρθε η ώρα  δάσκαλε να πάρεις πάλι θέση!

   Θέλεις οι γροθιές των παιδιών που διδάσκεις να υψώνονται στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο ή να κρύβονται κάτω από το θρανίο όταν σφίγγονται από την πείνα και από το φόβο;

   Θα διαλέξεις τη θέση σου δίπλα στο «χωροφύλακα» της εξουσίας και της διοίκησης ή πλάι στους μαθητές σου και την αγωνιζόμενη κοινωνία;

   Οι επιλογές σου να διδάσκεις γνώση και ελευθερία,ενοχλούν  πλέον το καθεστώς της τρόικας.Αντίκειται στους κανόνες.

      Δύσκολα τα πράγματα Δάσκαλε! Οι καιροί «ου μενετοί»!

                                                           Τσάτσης Σπύρος