Η κυβέρνηση κλείνει τα σχολεία

Μία πληρωμένη απάντηση στον υπουργό Σίμο Κεδίκογλου από την επιτροπή αγώνα καθηγητών Λάρισας

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΜΗΡΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αναδημοσίευση από alfavita.gr

Σε πρωινή εκπομπή του Mega, εκεί που έχει μεταφερθεί όλο το καλοκαίρι η επιχείρηση «διαιρώ τον κόσμο», ο υπουργός Σίμος Κεδίκογλου ξεκίνησε την επικοινωνιακή προπαγάνδα ενάντια στους καθηγητές.

Μεταξύ άλλων είπε  «…. Δε μπορεί όμως η άσκηση του δικού σου δικαιώματος να στερεί τα δικαιώματα των άλλων.»  για να αντιπαρατεθεί στο δικαίωμα της απεργίας.

Αυτό λέμε και εμείς κ. υπουργέ.

ΔΕΝ μπορεί τα δικαιώματα των δανειστών να στερούν τα δικαιώματα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ λαού.

ΔΕΝ μπορεί τα δικαιώματα των κρατικοδίαιτων ιδιωτικών συμφερόντων να στερούν την δωρεάν εκπαίδευση από τα ελληνόπουλα.

ΔΕΝ μπορεί τα δικαιώματα των δανειστών και της ολιγαρχίας να στερούν την εργασία από καθηγητές, ελευθέρους επαγγελματίες, εργαζόμενους σε εργοστάσια, σχολικούς φύλακες,  νοσοκομειακούς, από 1.500.000 άνεργους  Έλληνες.

ΔΕΝ μπορεί τα δικαιώματα των ιδιωτικών νοσοκομείων, να στερούν την δωρεάν, πληρωμένη από τους εργαζόμενους, περίθαλψη.

Δεν μπορεί , δεν μπορεί …

Επιτέλους μπορούμε να συνεννοηθούμε και να καταλαβαινόμαστε.

Η ΟΛΜΕ είναι οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που πρόσφεραν και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Γι’ αυτό δεν σας τιμά η απαξίωσή τους. Γνωστό το επιχείρημα, δεν πιάνει πια.

Μιλάτε για λάθη. Και το ΔΝΤ και η Τρόικα και η Κυβέρνηση παραδέχτηκαν ότι κάνουν λάθη, αλλά δεν σας είδαμε να τα στηλιτεύετε. ΛΑΘΗ που στοιχίζουν ζωές, που στερούν το ψωμί από εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες και παιδιά.

ΔΕΝ είδαμε καμία ευαισθησία για αυτά τα λάθη. Αντίθετα τα υπερασπίζεστε, τα επικροτείτε και συνεχίζετε να κάνετε χειρότερα εις βάρος του ελληνικού λαού, που υποτίθεται εκπροσωπείτε.

Είναι γνωστές οι επιδόσεις της κυβέρνησης.

Εμείς σας το λέμε όλο το καλοκαίρι. Εγκληματείτε εις βάρος της εκπαίδευσης.

Δεν κρατάνε οι καθηγητές ομήρους τα παιδιά. Οι καθηγητές πονάνε με τα παιδιά. Ζουν τις αγωνίες τους.

Πράγματα άγνωστα για σας.

Aυτό λέμε όλο το καλοκαίρι!! Να σεβαστεί η κυβέρνηση και ο υπουργός τα παιδιά. Με τους σχεδιασμούς της, στερεί απ’αυτά, καθηγητές, ειδικότητες, μαθήματα.

ΔΕΝ ενδιαφέρεται ούτε για το ψωμί τους, ούτε για την εκπαίδευση τους, ούτε για την υγεία τους.

Η κυβέρνηση κλείνει σχολεία, η κυβέρνηση συγχωνεύει σχολεία.

Η κυβέρνηση απολύει καθηγητές.

Η κυβέρνηση καταργεί τομείς και ειδικότητες.

Η κυβέρνηση κρατάει ομήρους τα παιδιά και τις οικογένειές τους .

Η κυβέρνηση κυβερνά με Προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις.

Πρώτοι είπαμε ότι τα σχολεία, και όχι μόνο, δεν είναι τσιφλίκι σας. Εσείς όμως συμπεριφέρεστε ως αρχιτσιφλικάδες.

Εσείς διορίζετε, στα πολιτικά σας γραφεία τους φίλους, τους συγγενείς σας, και στέλνετε σε μας τον λογαριασμό. Χωρίς ίχνος ντροπής.

Εσείς ξεπουλάτε την δημόσια περιουσία, εσείς δωρίζετε τα φιλέτα της παιδείας και της υγείας, της δημόσιας περιουσίας, σε κρατικοδίαιτους ιδιώτες που χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους.

Εσείς που δεν ιδρώσατε για να φτιάξετε τίποτε, εσείς ξεπουλάτε μία μία τις κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις αντί πινακίου φακής.

Εσείς μεταλλάσετε τους έλληνες εργαζόμενους σε κολίγους.

Εσείς που βγαίνετε στην τηλεόραση και κάνετε ανακοινώσεις, χωρίς αντίλογο. Χωρίς να έχετε κάνει τίποτε  για τα χρέη των  καναλιών, που τόσο συχνά επισκέπτεστε.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Ν. ΛΑΡΙΣΑΣ
ΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ

Επιστολή Αλέξανδρος Αρφαράς

Συγκλονιστική επιστολή δημοσιοποίησε ο εκπαιδευτικός κοινωνιολόγος και αιρετός εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών στο ΠΥΣΔΕ Ανατολικής Αττικής Αλέξανδρος Αρφαράς, ο οποίος πληροφορήθηκε πριν από λίγες ημέρες ότι
καταγγέλθηκε η σύμβαση του μετά από πολυετή υπηρεσία στο ΠΡΟΤΥΠΟ ΒΑΡΗΣ, όπου εργαζόταν. 


Η επιστολή   

Και να που μετά από 10 χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση (16 χρόνια στην εκπαίδευση γενικότερα) βρίσκεις ένα απρόσωπο γράμμα από έναν άγνωστο δικαστικό επιμελητή που σου γνωστοποιεί την απόλυσή σου. Εκείνη τη στιγμή περνούν πάρα πολλές σκέψεις από το μυαλό σου, εικόνες από το σχολείο, τις τάξεις, τους μαθητές, τους συναδέλφους… Σκέφτεσαι ότι εσύ είχες πάντα πρόσωπο σε ό,τι έκανες. Δε λειτουργούσες απρόσωπα, ψυχρά. Πώς θα μπορούσες άλλωστε ως εκπαιδευτικός;  Έμπαινες στις τάξεις με χαμόγελο, με ανθρωπιά, με καλοσύνη.   

Αισθήματα που δεν ορίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε σε υποχρεώνει το υπουργείο «παιδείας». Προσπαθούσες να διαφέρεις από τους διεκπεραιωτές, να καταγγέλλεις τη δολοφονία του Λόγου, να καταπολεμάς την αδιαφορία. Να αποκτάς συνεχώς περισσότερες γνώσεις, αποκτώντας μέχρι και διδακτορικό, για να κάνεις ένα μάθημα που θα τους προσφέρει γνώσεις και θα χτίζεις σιγά -σιγά την παιδεία τους, θα διαμορφώνεις τις αξίες τους.   
Ήξερες ότι αυτά δεν αρέσουν στους σχολάρχες- επιχειρηματίες. Δεν τους ενδιαφέρει η ηθική (που δεν έχουν), ο πολιτισμός (που δε γνωρίζουν), τα προσόντα (που κοστίζουν), οι φιλανθρωπικές δράσεις.   

Μόνο το κέρδος. Όμως εγώ, έβλεπα τη δίψα στα μάτια των παιδιών για κάτι διαφορετικό. Για κάτι ανθρώπινο. Κάθε χρόνο μετά το  συσσίτιο για τους αστέγους που διοργάνωνα με τους μαθητές στον ξενώνα της ΜΚΟ Κλίμακα, τα παιδιά αγκάλιαζαν με αγάπη περίσσια την προσπάθεια. Ξεχείλιζε η θέληση τους να προσφέρουν βοήθεια σε ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο. Αυτή ήταν και η ανταμοιβή μου. Γυρνούσα σπίτι και σκεφτόμουν: ας μη θέλει η διοίκηση του σχολείου, εγώ κάθε χρόνο θα κάνω κάτι περισσότερο, θα προσφέρω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, να περάσω αξίες στους μαθητές μου, να εκπληρώσω το χρέος μου ως εκπαιδευτικός.  

 Ένιωθα ότι η  συλλογικότητα χάνεται μέσα στη δίνη της σκληρής καθημερινότητας που εκμαυλίζει τις συνειδήσεις των πολιτών. 

Προσπαθούσα να αντιστέκομαι στην απανθρωποποίηση και την αλλοτρίωση με οποιοδήποτε κόστος. Να τολμώ, να διεκδικώ! 

  Να ξεφεύγω από τα στενά και στεγνά προγράμματα του υπουργείου.   

Τελικά, αναλογίζεσαι, άξιζε; Τι κέρδισα; Την απόλυσή μου! Θα με θυμάται κανείς; Θα βρω δουλειά άμεσα; Θα εκτιμήσει κανείς τις γνώσεις και τις αξίες μου; Μήπως θα έπρεπε να ήμουν και εγώ ένας υπάκουος «καθηγητάκος», κόλακας των διευθυντών ώστε να κρατήσω τη θέση μου; Όχι, τέτοια θέση δεν τη θέλω. Προτιμώ να διαφυλάξω την αξιοπρέπεια μου. Θέλω να κοιτώ στα μάτια τους μαθητές μου, όπως θα κοιτώ στα μάτια και το γιο μου. 

  Ονειρεύομαι μια διαφορετική εκπαίδευση.   

Δε θα γίνω ο δούλος που θέλει ο σχολάρχης, ο υπαλληλάκος που θέλει το υπουργείο, ο τεμπέλης άχρηστος δάσκαλος που λένε κάποιοι δημοσιογράφοι. 

 Θα ακολουθήσω το δύσκολο και μοναχικό ίσως δρόμο χωρίς να παραιτηθώ από οτιδήποτε…   

Με τιμή  Αλέξανδρος Αρφαράς

Στο ντιβάνι της Διβάνη και της διανόησης

Posted date: Αυγούστου 15, 2013 12:36 ΜΜ In: Πανδωρικώς | comment : 49

του Κώστα Βαξεβάνη
Το πρόβλημα με την ελληνική διανόηση δεν είναι ότι σιωπά και κοιμάται. Είναι ότι χωνεύει ακόμη. Χορτάτη, φουσκωμένη, κάνει όπως ακριβώς αυτός που ανάμεσα στα απομεινάρια των όσων καταβρόχθισε, υπόσχεται ενοχικά πως δεν θα το ξανακάνει. Ρεύεται τα πλούσια εδέσματα, νιώθει, χορτάτος πια, την άσχημη γεύση στο στόμα και μετατρέπεται για λίγο σε νομιμόφρονα της καλής διατροφής. Όσο κρατά η χώνεψη.
Ποια είναι η διανόηση στη χώρα, θα ρωτήσει κάποιος. Ποια είναι πρέπει να απαντήσω κι εγώ γιατί υπάρχει κίνδυνος να αδικήσω πολλούς. Αναφέρομαι λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς, που είτε το άξιζαν είτε όχι, κυριάρχησαν σε αυτό που λέμε “γράμματα και τέχνες”. Το όνομά τους μπαίνει δίπλα στα τραγούδια, στα βιβλία, σε έργα δημιουργίας και βέβαια πανεπιστημιακές μελέτες. Σε αυτούς αναφέρομαι και εξαιρώ (δυστυχώς χωρίς την καταγραφή των ονομάτων) το κομμάτι από αυτούς που στάθηκε ουσιαστικά πνευματικό και είναι ίσως και άγνωστο.
“Πού είναι οι άνθρωποι της διανόησης;” ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Πώς βοηθάνε την Ελλάδα; Πώς βοηθάνε τους ανθρώπους της; Πώς στέκονται απέναντι στην κρίση;
Τον Ιούνιο του 2011, 32 “άνθρωποι του πνεύματος” υπέγραψαν ένα κείμενο για την εθνική σωτηρία, ζητώντας από τους Έλληνες να αντιπαλέψουν τον λαϊκισμό και να δείξουν υπευθυνότητα. Στους επόμενους μήνες, υπήρξαν επίσης φωνές από τον ίδιο χώρο σαν αυτή της Κικής Δημουλά που μίλησαν για το διεκδικούμενο παγκάκι της Κυψέλης, της Σώτης Τριανταφύλλου, της οποία η γνώση και ο κοσμοπολιτισμός οδηγούσαν με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως μας χρειάζεται ένα “καθαρτήριο” και της Λένας Διβάνη, που τοποθετήθηκε όπως τοποθετήθηκε για κάποιον 18χρονο νεκρό “τζαμπατζή”.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, πόσο μάλλον όταν ζει επί χρόνια πουλώντας απόψεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι απόψεις όσων εκφράστηκαν, όπως εκφράστηκαν, αλλά η ρηχότητα. Το γεγονός πως άνθρωποι που γράφουν βιβλία και παράγουν σκέψη και πολιτισμό, φτάνουν στο σημείο να αντιμετωπίζουν μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα με όρους καφενείου .Αντί να αναλύσουν αυτό που συμβαίνει, αντί να πάρουν την πρωτοβουλία να το εξηγήσουν στον κόσμο, αντί να συγκρουστούν με τα αδιέξοδα, γίνονται οπαδοί ενός κοινωνικού μακαρθισμού, που προγράφει κατηγορίες ανθρώπων, που απαιτεί θυσιαστήρια, που θέλει κάποιον να φταίει αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας.
Με την αυτάρκεια του τυχαίου ημιμαθή, έχει άποψη που κατακρίνει συμπεριφορές, τον κοινωνικό παρασιτισμό και φτάνει ακόμη παραπέρα. Σχεδόν αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως παράσιτο. Και αν βρεθεί κάποιος περισσότερο αφελής και λιγότερο διανοούμενος να ρωτήσει “και τι έκανε αυτή η διανόηση όταν όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα;” σίγουρα οι οπαδοί του αυτομαστιγωτικού διανοουμενισμού, έχουν να δείξουν πολλές φωτογραφίες τους με υπουργούς, πρωθυπουργούς και επιχειρηματίες,σ τους οποίους έκαναν προσιτή την χαρισματική τους προσωπικότητα.
Μετά την Μεταπολίτευση, η ελληνική διανόηση, καβάλα στο όχημα της αμφισβήτησης που αυτόματα οδηγούσε στην κοινωνική καταξίωση, άγγιξε όνειρα, οραματικές πολιτικές, αγωνίες. Μετά τη δεκαετία του ’80 με μεγάλη ευκολία μετεπιβιβάστηκε σε BMW και τζιπ, τραγούδησε σε συναυλίες με μαύρο χρήμα, έγραψε κλεψίτυπα βιβλία, συνωμότησε στους διαδρόμους των Πανεπιστημίων για να εξασφαλίσει θέσεις καθηγητή που δεν άξιζε, προσκύνησε την ευνοιοκρατία, τον κομματικό καιροσκοπισμό, τους αγράμματους φαύλους που κυβερνούσαν.
Η μέγιστη διανοητική διαδικασία στην οποία μπήκε η διανόηση που σήμερα βρυχάται, είναι των αποδοτικών δημοσίων σχέσεων. Για μια θέση στο Φεστιβάλ, στο πανεπιστήμιο, στο Εθνικό Κέντρο Τάδε, στο Πολιτιστικό Κέντρο Δείνα. Διανόηση με απόδοση τίτλων, με εμφανίσεις στην τηλεόραση, ζαλισμένη από τα πάρτι, ταλαιπωρημένη από τους ψυχολόγους της.
Σήμερα, από το ντιβάνι της κυρίας Διβάνη, το τραπέζι του μεγάλου φαγοποτιού ή το κρεβάτι μιας αιμομικτικής πολιτιστικής Αθήνας, η διανόηση ανησυχεί. Δεν ανησυχεί για την Ελλάδα, αλλά για να μην χάσει προνόμια. Γι” αυτό σαν τις Κατίνες της γειτονιάς, σηκώνει το δάχτυλο και δείχνει το απέναντι σπίτι που ρίχτηκε στην ακολασία, που διέπραξε τη μοιχεία, που φταίει για τα κακά του χωριού.
Με την ίδια ευκολία θεώρησε νομοτελειακό φαινόμενο και αποδέχθηκε, την ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης, τα σκάνδαλα Βενιζέλου στο Υπουργείο Πολιτισμού, τον κρατικοδίαιτο επιδοματικό πολιτισμό.
Είναι μια διανόηση που αποδέχθηκε ο κινηματογράφος να παράγει μόνο με κρατική επιδότηση, σαν να είναι βαμβάκι στον κάμπο της Λάρισας. Που θεωρούσε πως τα Φεστιβάλ, δηλαδή ο τρόπος ανάδειξης του πολιτισμού, ήταν τα ίδια πολιτισμός. Που στα Πανεπιστήμια ανέδειξε τους εξυπηρετικούς προσδοκώντας το ανταποδοτικό τέλος της δικής τους ανάδειξης.
Η διανόηση στην Ελλάδα, δεν υπήρξε μόνο εγωιστική και συμφεροντολόγος. Λειτούργησε με το δικό της star system, συνέτριψε όσους δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στο σύστημα των δημοσίων σχέσεων, καταδίκασε στην ανωνυμία όσους δεν φωτογραφήθηκαν με όλους τους μελλοντικούς τροφίμους του Κορυδαλλού. Οι κυρίες και οι κύριοι της διανόησης που βρίζουν ένα κομμάτι της κοινωνίας αντί να γίνονται παράδειγμα για όλη την κοινωνία, δεν υπήρξαν μόνο ομοτράπεζοι και ομοκρέβατοι της πολιτικής ελίτ, αλλά της παρείχαν και όλα τα άλλοθι της τέχνης και του πολιτισμού.
Οι εραστές του σκυλάδικου έγιναν άνθρωποι της τέχνης επειδή συναναστρέφονταν τον τάδε σκηνοθέτη και ο υπουργός πολιτισμού μετατρεπόταν σε τόσο περισσότερο άνθρωπο του πολιτισμού όσο μεγαλύετερες ήταν οι επιχορηγήσεις.
Αυτή η διανόηση πού και πού στραβομουτσούνιαζε υποκριτικά για την παρουσίαση της υποκριτικής τέχνης του Ρουβά στην Επίδαυρο, αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να θεωρεί μέντορα πολιτισμού αυτόν που επέλεξε να πάει τον Σάκη στο Αρχαίο Θέατρο. Οι προσωπικές τους αντιπαραθέσεις δεν ήταν αντιπαραθέσεις ιδεών, αλλά ζήλια και φθόνος.
Η διανόηση έπαψε να έχει ως κινητήριο μοχλό τις κοινωνικές αντιθέσεις και την υπαρξιακή αναζήτηση και απέκτησε κινητικότητα μέσω της κυνικότητας ή της ψυχεδελικής εσωστρέφειας. Έλεγε στα βιβλία της όσα θα έπρεπε να πει στον ψυχίατρό της.
Η διανόηση, σιγά σιγά έγινε ανήμπορη να αναλύει και να εκφράζει και έγινε ρηχή όπως οι εκφραστές της, γύρω από το μεγάλο τραπέζι της εξουσίας. Άλλος έτρωγε χαβιάρι και άλλος τα ψίχουλα, ευελπιστώντας πως θα έρθει και η δική του ώρα.
Είναι λογικό, η διανόηση σήμερα να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Διαφορετικά φοβάται πως θα χαθεί μαζί με την ψεύτικη εικόνα της.
Αδυνατεί να καταλάβει τι συμβαίνει στην κοινωνία γιατί απουσιάζει πολλά χρόνια απ” αυτή. Δεν έχει την ελάχιστη ικανότητα να ξεχωρίσει το δευτερεύον (παρασιτικά φαινόμενα, διαφθορά, γραφειοκρατία), από το πρωτεύον που είναι όσα δημιουργούν την κρίση και αυτά τα φαινόμενα, που είναι οι πολιτικές. Οι πολιτικές των φίλων της. Έτσι, αναμασά ευχολόγια και αγαπησιάρικες ενωτικές θεωρίες ευθύνης, επιδεικνύοντας πλήρη ανευθυνότητα. Με βουδιστική στωικότητα την ώρα του πολέμου, αυτή η διανόηση είναι έτοιμη να στηλιτεύσει το φαινόμενο του τζαμπατζή, του ταβερνιάρη που φοροδιαφεύγει, της συμπεριφοράς που μας κάνει ανεύθυνους. Δεν θα το επεκτείνει όμως ως την απόφαση του Βενιζέλου να χαρίσει 2 δις στη SIEMENS, ούτε ως την απόφαση του Σαμαρά να κάνει πιο πλούσιους τους Τραπεζίτες. Οι έλληνες διανοητές επιλέγουν το πεδίο της μικροκοσμικής ευθύνης του διπλανού. Όχι της ευθύνης συνολικά.
Η διανόηση είναι συνένοχη. Όχι μόνο πολιτικά, αλλά ποινικά. Ποιός καθηγητής Πανεπιστημίου να αντιταχθεί, ποιός μεγαλοσυνθέτης να κάνει αντίσταση, ποιός συγγραφέαςνα αποδώσει ευθύνη. Με το που θα το κάνει, θα βγουν στη δημοσιότητα τα πανεπιστημιακά κονδύλια που έπαιξε στο χρηματιστήριο, οι Μη κυβερνητικές Οργανώσεις του που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, οι επιδοτήσεις που πήρε για ένα βιβλίο που διάβασαν 200 άτομα.
Η γενίκευση είναι φασισμός. Το να αποδίδεις αυτά τα χαρακτηριστικά σε όλη τη διανόηση είναι άδικο. Η υγιής διανόηση λοιπόν, ας αποφύγει τη γενίκευση. Ας αυτοεξαιρεθεί, βγαίνοντας μπροστά. Παράγοντας σκέψη, τέχνη, πολιτισμό.
ΥΓ: Συμμερίζομαι πραγματικά πως υπάρχει το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας για κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους στο διαδίκτυο που δεν ελέγχεται όπως τα ΜΜΕ ώστε να αποφευχθούν ακρότητες ή να φτιαχτούν προφίλ. Ωστόσο υπάρχει και δική τους ευθύνη γιατί προτίμησαν την αρένα του θεάματος, αντί τον θρόνο του διανοητή.

Νέο λύκειο… «φτηνό», «βαρύ», μη «ελκυστικό» και δύσκολο

Νέο λύκειο… «φτηνό», «βαρύ», μη «ελκυστικό» και δύσκολο

Επιστροφή στο 1950 (Πρακτικό Κλασικό Λύκειο) - αφού τύχει της έγκρισης των δανειστών μας !!!

"Νέο λύκειο… «φτηνό», «βαρύ», μη «ελκυστικό» και δύσκολο

Του Άκη Κατσούλα          

 Μαρiα Ηλιού «…οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, όταν θεσμοθετούνται, έχουν συνήθως πίσω τους μία μακρόχρονη ιστορία. Η θεσμοθέτησή τους έρχεται να αποτυπώσει κάποια γενικευμένη συνειδητοποίηση προβλημάτων και αναγκών, θεωρητικές αναζητήσεις, συγκεκριμένες μελέτες και διερευνήσεις τεχνικών και παιδαγωγικών θεμάτων, αναμετρήσεις και συγκρούσεις κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, σειρά ολόκληρων αγώνων. Εκφράζουν δηλαδή, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, μία ιστορική στιγμή και το συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων τη στιγμή αυτή». 

 *Μαρία Ηλιού, Εκπαιδευτική και κοινωνική δυναμική, Πορεία, Βʹ έκδοση, Αθήνα 1988, σ. 192

Κάπως έτσι, θα πρέπει να ερμηνεύσουμε, αναλύσουμε και να κρίνουμε την πρόταση τόσο για το νέο λύκειο , όσο και για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση.

Η οικονομική κρίση και ο συσχετισμός δυνάμεων, οδηγεί σε τρείς κεντρικές επιλογές στην παρούσα κατάσταση.

1.Στην συρρίκνωση , διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους, που εκφράζεται μέσα από τα κοινωνικά αγαθά, κοινωνικές παροχές, κυρίως την δημόσια παιδεία, υγεία, υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης. Σκοπός η μείωση των κρατικών δαπανών και η διάθεση τους ολοκληρωτικά η  τμηματικά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

2.Στην διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων (ασφάλιση, μισθός, σύνταξη, μονιμότητα) με στόχο την συρρίκνωση του εργατικού κόστους, την μείωση του κρατικού τομέα, την πλήρη απελευθέρωση και ελαστικοποίση των συνθηκών εργασίας. Η αναλογία 1:3 δηλαδή ένας εργαζόμενος των 1000 ευρώ με δικαιώματα, τρείς των 300 ευρώ και χωρίς δικαιώματα (κέρδος 100 ευρώ) είναι η απάντηση στο δίπολο ύφεση ανεργία.

3.Την διάλυση κάθε συνδικαλιστικής πολιτικής δύναμης που «εν δυνάμει» θα μπορούσε να προβάλει αντίσταση στις παραπάνω πολιτικές. Αυτό γίνεται μέσω της συκοφάντησης, δυσφήμησης των συνδικαλιστών, της απαξίωσης του ρόλου τους, με πολιτικές «σοκ και δέους», διαίρεσης των εργαζομένων, με στόχο το «ηθικό» της συλλογικής δράσης και αντίστασης.

Όλα τα παραπάνω έχουν εφαρμογή, στην «μεταρρύθμιση» του υπουργείου παιδείας, η οποία σύμφωνα με δήλωση κορυφαίου στελέχους του Υπουργείου είναι στην απόλυτη έγκριση της τρόικας, δηλαδή μια πρόταση τόσο για το νέο λύκειο , όσο και για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση, όσο και αν ακούγεται ακραίο, πρέπει να τύχει της έγκρισης των δανειστών μας (αυτοί αποφασίζουν!!!), αφού το ελληνικό κοινοβούλιο, αποτελεί πλέον καρικατούρα κοινοβουλευτισμού.

Η πρόταση για για το νέο λύκειο και για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση, εξυπηρετεί

-τους στόχους για συρρίκνωση , διάλυση της δημόσιας παιδείας, την μείωση των κρατικών δαπανών, την διάθεση του δημόσιου σχολείου ολοκληρωτικά η  τμηματικά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

-την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων (ασφάλιση, μισθός, σύνταξη, μονιμότητα) με στόχο την συρρίκνωση του εργατικού κόστους, την μείωση του κρατικού τομέα, την πλήρη απελευθέρωση και ελαστικοποίση των συνθηκών εργασίας.

Ήδη αυτό έγινε με την κατάργηση τομέων και ειδικοτήτων «φιλέτων» για τους ιδιώτες, την διαθεσιμότητα 2.500 εκπαιδευτικών και την ταυτόχρονη κατάργηση της ειδικότητας τους και θα συνεχιστεί με τις υποχρεωτικές μετατάξεις και μεταθέσεις του «νέου πλεονάζοντος» προσωπικού.

Σε αυτή την «φιλοσοφία» κινείται το νέο λύκειο, με μόνες απαραίτητες ειδικότητες Φιλόλογους, Μαθηματικούς (που καλύπτουν το 75% των ωρών διδασκαλίας)* την διάσωση κάποιων άλλων ειδικοτήτων οριακά, με την ενοποίηση τους και τον «εξοβελισμό» ειδικοτήτων (πληροφορικής, καλλιτεχνικών, μουσικής, ξένων γλωσσών, τεχνολόγων κ.α) που  αποτέλεσαν τον κορμό «νέων γνωστικών αντικειμένων» από την δεκαετία του ΄80. 

Προκείτε για ένα «φτηνό», «βαρύ», μη «ελκυστικό» και δύσκολο για τους πολλούς μαθητές της εργατικής τάξης σχολείο , που μοιάζει με το «βαρετό», «αντιπαιδαγωγικό» «Πρακτικό - Κλασικό Λύκειο» της δεκαετίας του ΄50. Τα γνωστικά αντικείμενα – μαθήματα που θα τόνιζαν το ενδιαφέρον του μαθητή (μουσική , θέατρο, τεχνολογία κ.α) η την κριτική σκέψη (κοινωνικές επιστήμες), απουσιάζουν εντελώς η συρρικνώνονται στο όνομα της «κρίσης». Και φυσικά οι «εξετάσεις» να «κατατρώγουν» την σάρκα και το μυαλό των μαθητών.

Με τμήματα των 27 μαθητών, με «σκασμένους μαθητές» που θα παρακολουθούν συνεχόμενα 7 ώρα, με καθηγητές που θα είναι «εντός εκτός και επί τα αυτά» , με «εξαθλιωμένους οικονομικά» γονείς, χτίζουμε την «Ελλάδα» του «χθες».

Ένα σχολείο «τυφώνας» που θα αφήνει πίσω του «καθηγητές», «μαθητές»… κομμάτια και θρύψαλα, Ένα σχολείο της «ιδεολογίας», «ευρωληγούριδών», «διαφθαρμένων» «σάπιων πολιτικών» που η κοινωνία –δυστυχώς- ακόμα ανέχεται…

• aggesiar  
• 
  

Προς

• spirostsatsis@yahoo.gr

Η Δωδώνη ανήκει στους κτηνοτρόφους της.

"Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα."
Ναζίμ Χικμέτ.

Διανύουμε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που συνάμα έχει επιφέρει μια κρίση αξιών σε μια κοινωνία που επηρεασμένη από το δόγμα του σοκ αδυνατεί να ορθοποδήσει θέτοντας η ίδια τα ιδεολογικό-πολιτικά θεμέλια για την έξοδο της απ´αυτήν.
Η κυβέρνηση της τρόικας πιστή στα μνημόνια που έχει υπογράψει εκποιεί το δημόσιο πλούτο με ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, οι ζημιογόνες άλλωστε δεν χαίρουν καμίας εκτιμήσεως στα χέρια των καπιταλιστών, όπως αυτή της Δωδώνης οδηγώντας στον όλεθρο μια παραδοσιακά κτηνοτροφική περιοχή την Ηπειρο. Ευνοϊκοί όροι για τους ξένους ή εγχώριους επενδυτές σημαίνει το δυνατό μεγαλύτερο κέρδος με το λιγότερο κόστος προσπερνώντας τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, αφού και αυτός ο ίδιος έχει ευτελή αξία στην παγκόσμια αγορά.
Η υφαρπαγή της εταιρείας ήρθε την ώρα που οι συνεταιρισμοί συμπορευόμενοι με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους κινούνταν στα πλαίσια της διαφθοράς δηλαδή του προσωπικού συμφέροντος, όπως από τη μεταπολίτευση και μετά οι εκάστοτε κυβερνήσεις εξαγόραζαν και καθοδηγούσαν, όποτε τους επιτρεπόταν το συνδικαλιστικό κίνημα.
Στο ζοφερό αυτό περιβάλλον οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι οι μόνοι αρμόδιοι ρυθμιστές της ζωής μας είμαστε εμείς ο ίδιοι. Η διαλέγουμε το δρόμο της εξαθλίωσης που χαράζει η τρόικα και οι ακόλουθοι της ή δημιουργούμε σωματεία βάσης, συνεταιρισμούς με την ενεργή συμμετοχή των ίδιων των κτηνοτρόφων που θα καθορίζουν τα συμφέροντα τους ενώ θα διακινούν και θα εμπορεύονται οι ίδιοι τα προϊόντα τους. Αν η Δωδώνη δεν έλθει στα χέρια των ίδιων των παραγωγών δεν υπάρχει βιώσιμη προοπτική για τον κλάδο.
Επίσης είναι κατανοητό τη στιγμή που βάλλεται ολόκληρη η κοινωνία ότι συντεχνιακές πρακτικές του παρελθόντος είναι παρωχημένες και τα μικροπολιτικά συμφέροντα ξεπερασμένα. Ο αγώνας των αγροτών, όπως και κάθε αντιστεκόμενου ανθρώπου αποτελεί κτήμα ενός πολύμορφου κινήματος που θα ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον.
Στην κοινωνία της ηττοπάθειας και της υποταγής ας αντιτάξουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης και αγώνα για μια αξιοπρεπή ζωή.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ -ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗ

"Η μόνη χαμένη μάχη είναι η μάχη που δε δόθηκε ποτέ."

Μάρκου Μαρία

ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

24/07/2013 enotikoaristero Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

 

 

 

 

 

 

ψηφίστε το άρθρο

ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Λύκειο για λίγους – Κατάρτιση και μαθητεία για τους πολλούς
Του Χρήστου Κάτσικα*
Οβιδιακές αλλαγές στο χώρο της Β/βάθμιας Εκπαίδευσης (Γενικά Λύκεια – ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ) επιχειρεί το Υπουργείο Παιδείας με στόχο την οργανωτική αναδιάρθρωση της μεταγυμνασιακής εκπαίδευσης, την ανακατανομή του μαθητικού πληθυσμού και την στροφή από την εκπαίδευση στην κατάρτιση.
Όλα τα στοιχεία αλλά και οι ίδιες οι διακηρύξεις του Υπουργείου παιδείας φανερώνουν ότι επιλέγεται ένα εξεταστικοκεντρικό Λύκειο για λίγους, ένα Τεχνικό Λύκειο με καθολική εφαρμογή του θεσμού της μαθητείας και μεταγυμνασιακές σχολές κατάρτισης (ΙΕΚ) που θα στοχεύουν προοπτικά να απορροφήσουν ένα μέρος του μαθητικού πληθυσμού μετά το τέλος της 9χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Το νήμα που διαπερνά τις νέες ρυθμίσεις στη μεταγυμνασιακή εκπαίδευση είναι η έμφαση στις εξεταστικές δοκιμασίες στο Γενικό Λύκειο και το στένεμα των διόδων, η μαθητεία στο Τεχνικό Λύκειο, η απλήρωτη εργασία μέσα από μορφές «πρακτικής άσκησης» και η εναλλαγή από την απασχόληση στην ανεργία μέσα από τα λεγόμενα προγράμματα απασχόλησης ορισμένου χρόνου τα οποία ουσιαστικά και τυπικά προσφέρουν δωρεάν εργατικό δυναμικό στους εργοδότες.
Αλλά ας δούμε τα πράγματα με μια σειρά για να κατανοήσουμε τους σχεδιασμούς του Υπουργείου παιδείας.

ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΓΥΜΝΑΣΙΑ-ΛΥΚΕΙΑ- ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ)
	ΔΗΜΟΣΙΑ	ΙΔΙΩΤΙΚΑ	ΣΥΝΟΛΟ
ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΩΝ	307.707	16.729	324.436
ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΕΝΙΚΩΝ – ΕΝΙΑΙΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ	234.084	14.839	248.923
ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ (ΕΠΑΛ)	89.762	355	90.117
ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ (ΕΠΑΣ) – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ	15.142	198	15.340
ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ (ΕΠΑΣ) – ΟΑΕΔ	12.333	-	12.333
Πηγή: Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα με βάση στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, Ιούλιος 2013 (τα στοιχεία αφορούν στο σχολικό έτος 2011/12)

Γενικό Λύκειο για λιγότερους
Το Υπουργείο Παιδείας επιλέγει ένα Γενικό Λύκειο με περισσότερες και καθοριστικότερες εξετάσεις. Αυτές φαίνεται να αποτελούν το «παιδαγωγικό ευαγγέλιο» και τη «γραμματική» του και πριμοδοτεί, χωρίς να το δηλώνει, την παλινόρθωση» μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου. Οι λόγοι και οι αιτίες ενός τέτοιου προσανατολισμού δεν κρύβονται. Είναι το κλείσιμο των «διόδων» για το πιο αδύναμο κοινωνικά και οικονομικά τμήμα του μαθητικού πληθυσμού, η ρύθμιση των ροών και η προώθηση στην κατάρτιση ή και στην έξοδο από τις σπουδές. Η νέα «εκπαιδευτική ηθική»; Ή έχει κανείς «τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες» να σπουδάσει με στόχο ένα επιστημονικό επάγγελμα ή δεν τις έχει οπότε δε χρειάζεται «να προχωρήσει στα γράμματα». Έτσι η μέχρι σήμερα υποεκπαίδευση θα μεταμορφωθεί, όχι πολύ αργά, σε μεθοδευμένη στροφή ενός τμήματος του μαθητικού πληθυσμού στην κατάρτιση ή σε επίσημη και μαζική αποφοίτηση.
Η μείωση του μαθητικού πληθυσμού των Γενικών Λυκείων συνδέεται με την προοπτική δραστικής μείωσης των εισακτέων στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Το Υπουργείο Παιδείας «υφαίνει» μεθοδικά σε τρεις μεθοδεύσεις για να πετύχει το σκοπό του. Η πρώτη μεθόδευση αφορά στην παραπέρα συρρίκνωση της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τη συγχώνευση ή και το κλείσιμο και άλλων τμημάτων Πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Η δεύτερη μεθόδευση αφορά στη μείωση του αριθμού των εισακτέων. Η Τρίτη μεθόδευση αφορά στην επαναφορά μιας μορφής της βάσης του 10 η οποία, με τους «κατάλληλους» ελιγμούς στο βαθμό δυσκολίας των θεμάτων μπορεί να κόψει την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χιλιάδων υποψηφίων.
Αλλαγές σε Επαγγελματικά Λύκεια, Επαγγελματικές Σχολές και ΙΕΚ
Παράλληλα τις επόμενες μέρες το Υπουργείο Παιδείας φέρνει στη Βουλή το σχέδιο για το νέο Τεχνικό Λύκειο. Στο non paper που έδωσε στη δημοσιότητα, μετά την απόφαση του να θέσει σε διαθεσιμότητα- απόλυση σε μια νύκτα 2.000 καθηγητές με τη μέθοδο της κατάργησης των αντίστοιχων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ αναφέρει: «Σχεδιάζουμε μια Τεχνική Εκπαίδευση που στοχεύει στο να προσφέρει Ειδικότητες Επαγγελμάτων, που καλύπτουν τις επιλογές των μαθητών και τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, και όχι τους κλάδους και τις ειδικότητες μονίμων καθηγητών, οι οποίοι διαμέσου ενός στρεβλού και νοθευμένου πλαισίου, «βρέθηκαν» να στελεχώνουν τα Επαγγελματικά Λύκεια και τις Επαγγελματικές Σχολές». Ξαφνικά, λοιπόν, μαθαίνουμε ότι τους νόμους για την εκπαίδευση και τις ειδικότητες ή τα μαθήματα που διδάσκονται οι μαθητές τα αποφασίζουν κατά σχολείο οι εκπαιδευτικοί κι όχι οι εκάστοτε υπουργοί. Η εκπαιδευτικός Γεωργία Θάνου επισημαίνει ότι μόνο τα τελευταία 13 χρόνια έχουν ψηφιστεί 2 νόμοι για στην τεχνική εκπαίδευση και ετοιμάζεται τρίτος χωρίς κανείς απ’ τις κυβερνήσεις να μπορεί να απαντήσει στο γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι. Ο νόμος 2640/98 που ίδρυσε τα ΤΕΕ και ο νόμος 3475/2006 που ίδρυσε τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Όλες οι εισηγητικές εκθέσεις αλλά και οι νόμοι 2640/98 και 3475/2006 όριζαν ότι οι ειδικότητες καθορίζονται με βάση τις ανάγκες της αγοράς εργασίας του νομού. Με ποια στοιχεία θα οριστούν οι νέες ειδικότητες; Και ποια είναι η αγορά εργασίας σε μια χώρα που ο παραγωγικός ιστός διαλύεται μέρα με τη μέρα εξ’ αιτίας του εξαρτημένου χαρακτήρα της οικονομίας; Ποιοι παράγοντες προσδιορίζουν τις ανάγκες αυτές;
Ωστόσο όσα πέπλα συσκότισης και να επιχειρούνται το Υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να κρύψει τα πραγματικά του σχέδια. Προωθούμε «ένα νέο Τεχνικό Λύκειο που θα παρέχει, θα μεταδίδει, θα εφοδιάζει τους σπουδαστές του με τις απαιτούμενες τεχνικές και επαγγελματικές γνώσεις και δεξιότητες, με καθολική εφαρμογή του θεσμού της μαθητείας» ανακοινώνει ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος στην τοποθέτησή του στη Βουλή (17/7) στη συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο. Την ίδια μέρα ο Υφυπουργός Παιδείας Συμεών Κεδίκογλου στις 17/7 στην ομιλία του τονίζει ότι «Το Υπουργείο Παιδείας έχει προαναγγείλει ότι το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιλαμβάνει ένα γενικό λύκειο και ένα τύπο τεχνικού λυκείου, στο οποίο εφαρμόζεται καθολικά για όλους τους μαθητές ο θεσμός της μαθητείας, δηλαδή της πρακτικής άσκησης στην επιχείρηση».
Είναι φανερό λοιπόν ότι κέντρο βάρους στο νέο Τεχνικό Λύκειο αποτελεί η μαθητεία, δηλαδή με βάση το λεγόμενο «δυαδικό σύστημα» η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο αλλά και στο χώρο εργασίας, δηλαδή στις επιχειρήσεις. Έτσι ο σκοπός της επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν είναι η ολόπλευρη γνώση μιας τέχνης, αλλά η εκπαίδευση πάνω σε μια συγκεκριμένη θέση εργασίας. Οι νέοι που εργάζονται αμείβονται στα πλαίσια της μαθητείας με μισθούς – φιλοδωρήματα, ενώ παράλληλα εξασφαλίζεται η φθηνή εργασία και καταρτίζεται το αυριανό εργατικό δυναμικό – λάστιχο που θα εναλλάσσεται απ’ την απασχόληση στην ανεργία μέσα απ’ τα προγράμματα «απασχόλησης» που παραχωρούν δωρεάν εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα στους εργοδότες κάτω από τον τίτλο της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.
Την ίδια ώρα πριμοδοτείται το υπάρχον σύστημα κατάρτισης (ΙΕΚ, ΚΕΚ κλπ) με τη στρατολόγηση χιλιάδων μαθητών αποφοίτων Γυμνασίου. Για πρώτη φορά από την Συνταγματική κατοχύρωση της 9χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης πριν 30 περίπου χρόνια, ωθούνται 15χρονοι μαθητές να εγκαταλείψουν τις σπουδές στο Λύκειο και να ενταχθούν στον αστερισμό της πρόωρης κατάρτισης που εκτός των άλλων έχει και δίδακτρα τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά ΙΕΚ. Και όσο κι αν ο Υπουργός Παιδείας εξαγγέλλει επιδότηση των διδάκτρων για όλους τους σπουδαστές των δημοσίων ΙΕΚ, από το Σεπτέμβρη του 2013 και έως το 2020, μέσω των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα της επιδότησης έχει ημερομηνία λήξης το 2015.
Κάτι τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό. Στο νόμο για τη δια βίου εκπαίδευση αντιστοιχίζεται η τυπική με την μη τυπική και την άτυπη εκπαίδευση. Ανοίγει έτσι ο δρόμος να αποκτήσει κάποιος τα διάφορα πτυχία επιπέδου 2 και 3 κατ’ αρχήν και μέσα από άλλα μονοπάτια πέρα από τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση. Με λίγα λόγια ωθούνται χιλιάδες νέοι στο κυνήγι σεμιναρίων ή πρακτικής εργασίας άνευ πληρωμής, προκειμένου να μαζέψουν πιστωτικές μονάδες, αντί να σπουδάσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
«Μάθε το πόστο σου!»
Οι νέες ρυθμίσεις στο χώρο της εκπαίδευσης που στοχεύουν στην έξοδο των φτωχών από τα σχολεία, στην αναδιάρθρωση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και στην ιδιωτικοποίηση του δημοσίου, σχετίζεται σαφώς με την πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της υποτέλειας που έχει οδηγήσει σε περιθωριοποίηση μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού.
Είναι φανερό ότι σ΄ όλες τις περιπτώσεις, πάντα στο πνεύμα των νέων ρυθμίσεων, επιστρατεύεται, βέβαια, η γλώσσα της «κρίσης» του σχολείου, η «πτώση του επιπέδου σπουδών», η «αναντιστοιχία πτυχίου και αγοράς εργασίας», η «σχολική αποτυχία», η «αδιαφορία των μαθητών» κ.λπ. έτσι ώστε μέσα από υπεραπλουστεύσεις να «λιπανθούν» στο «έδαφος» της κοινής γνώμης, ως αναγκαίες και επείγουσες οι επιλογές εκείνες που η υλοποίησή τους δεν αποτελεί παρά μεθόδευση αυτών που διακαώς επιθυμούν να ξεφύγουν από τον κατάλογο των υπευθύνων της κρίσης.
Η έννοια «αγορά» αποτελεί το κεντρικό στοιχείο του νέου σχεδιασμού που επιχειρείται από το Υπουργείο Παιδείας και είναι από αυτή την άποψη το «κλειδί» για να κατανοήσουμε το είδος της εκπαίδευσης, την ποιότητα των σχέσεών της με την κοινωνία και το νέο περιεχόμενό της. Η αγοραία παιδεία αφαιρεί από το λεξιλόγιό της ακόμη και την τυπική ισότητα των προηγούμενων χρόνων στις εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Τώρα φέρνει πιο κοντά την ατομική βούληση στον κοινωνικό προσδιορισμό με στόχο η κοινωνική κατανομή μέσω του σχολείου να ανταποκρίνεται στις διαγραφόμενες προοπτικές μιας κοινωνίας με κατεστραμμένη παραγωγική βάση, διογκωμένη ανεργία, υποαπασχόληση, μαύρη εργασία για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Προφανώς πάνω από όλα ισχύουν τα λόγια που ακούστηκαν κάμποσα χρόνια πριν στην αγγλική Βουλή από το στόμα συντηρητικού βουλευτή και «συμπύκνωναν» τις οδηγίες του ΟΟΣΑ και της ΕΕ : «Εάν έχουμε έναν ανώτερο και εκπαιδευμένο αλλά άνεργο πληθυσμό ίσως αντιμετωπίσουμε μεγαλύτερες κοινωνικές συγκρούσεις. Υπάρχει ανάγκη να αντιστοιχήσουμε ξανά την κοινωνική θέση και το εκπαιδευτικό επίπεδο. Επιτέλους οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν τη θέση τους στην κοινωνία»!
* Χρήστος Κάτσικας,
μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης,
Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Καλλιθέας- Νέας Σμύρνης – Μοσχάτου

Ο Spiros Tsatsis κοινοποίησε την κατάσταση του χρήστη Συριζα Πρέβεζας.

πριν από 7 λεπτά

ΣΥΡΙΖΑ: Φωτιά το Σαββατόβραδο
Γραμμένο από Στέλιος Ελληνιάδης Τρίτη, 23 Ιούλιος 2013 13:40


Πριν ακόμα σταλάξουν τα «αίματα» από το δράμα που παίχτηκε με τις συνιστώσες, οι οποίες δαιμονοποιήθηκαν επαρκώς προκειμένου να «αυτοδιαλυθούν» είτε με το «καλό» είτε με το «ζόρι», όλο το επικοινωνιακό σενάριο για το κόμμα των μελών διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη ενώπιον τρεισήμισι χιλιάδων χειροκροτούντων και αμήχανων συνέδρων.

Μέχρι το απόγευμα της προτελευταίας μέρας του Συνεδρίου τονιζόταν με μεγάλη έμφαση και επιμονή ότι το βασικό πρόβλημα για την ενιαιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι συνιστώσες. Ότι αυτές, με τα διαφορετικά καταστατικά, αποτελούν εμπόδιο στη συγκρότηση του «ΣΥΡΙΖΑ των μελών». Γύρω απ’ αυτό, παράγοντες της «πλειοψηφίας» έκαναν ρεσιτάλ αδιαλλαξίας. Κανένα επιχείρημα της άλλης πλευράς δεν έπιανε τόπο.
Η αντιπαράθεση, που άρχισε την Πέμπτη μεταξύ Γλέζου, Θεωνά και Νταβανέλλου, εκπροσώπων τριών εκ των ιδρυτικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ (Ενεργοί Πολίτες, ΚΕΔΑ και ΔΕΑ) που οδηγούνται στην «αυτοδιάλυση» παρά τη θέλησή τους, και «προεδρικών», με τον ίδιο τον πρόεδρο να σηκώνει το βάρος της γραμμής-που-θα-γίνει-απόφαση για τη διάλυση όλων των συνιστωσών, είχε καταλαγιάσει μετά τους εναγκαλισμούς Γλέζου-Τσίπρα και την αντικατάσταση της δεσμευτικής προθεσμίας 2-3 μηνών από ένα «εύλογο» χρονικό διάστημα χάρη στην εξισορροπητική παρέμβαση του Δρίτσα και της Πορτάλιου.
Αλλά, τελικά, το έργο δεν ήταν μονόπρακτο, όπως φαντάζονταν μερικοί που με περισσή αλαζονεία επιδίωκαν το χειροκρότημα και τη συναίνεση των συνέδρων. Ούτε η κορύφωσή του ήταν στην πρώτη πράξη. Έτσι, καθώς ο ήλιος έπεφτε αργά στο Φαληρικό Δέλτα, βγήκαν στο προσκήνιο οι πραγματικές αντιθέσεις και τα πραγματικά προβλήματα «ενιαιοποίησης», με συνέπεια να πάρει φωτιά το Σαββατόβραδο!

Ποια διάλυση;
Δεν είχε προλάβει να στεγνώσει το μελάνι στο σχόλιό μου με τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ: Άλλο πλειοψηφία, άλλο δημοκρατία», στον Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφόρησε το πρωί του Σαββάτου, και οι εξελίξεις των επόμενων ωρών επιβεβαίωναν πλήρως αυτό που όλοι ξέρουν, αλλά λίγοι παραδέχονται.
Εάν σκοπός της «πλειοψηφίας» ήταν αφενός η ανάδειξη του μέλους ως του μοναδικού κύτταρου του φορέα και αφετέρου το μήνυμα προς την κοινωνία ότι η ενότητα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική, η αποτυχία επίτευξής του είναι εντυπωσιακή.
Στο Συνέδριο επιβεβαιώθηκε ότι οι διαφορές στο εσωτερικό της ηγετικής ομάδας είναι υπαρκτές, τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, και ότι η «αυτοδιάλυση» των συνιστωσών δεν αποτελεί παρά προπέτασμα καπνού που κρύβει την πραγματικότητα.
Λίγες ώρες πριν από την έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου, πραγματοποιήθηκε η τελευταία διαδικασία της αυτοδιάλυσης του Συνασπισμού. Και πριν λαλήσει τρις, οι τάσεις και ομάδες που προέρχονται από τον Συνασπισμό παραλίγο να τινάξουν στον αέρα τη διαδικασία ανασυγκρότησης και επανίδρυσης. Ποιες συνιστώσες, λοιπόν; Η εξής μία. Ο Συνασπισμός, ο διαλυμένος. Εάν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Απουσίες και παραλείψεις
Αποτέλεσμα των δραματικών αντεγκλήσεων που μονοπώλησαν το κλείσιμο του Συνεδρίου, σε ένα κατάμεστο στάδιο, ήταν να προκύψουν τα εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που αποτέλεσαν τη βασική επιχειρηματολογία για τη βεβιασμένη διάλυση των συνιστωσών.
Κάθε σοβαρό ζήτημα που δεν θίχτηκε ή θίχτηκε από τους δεκάδες συνέδρους στις πρωινές τους ομιλίες μπροστά σε ακροατήρια που δεν υπερέβαιναν το 10% του συνόλου των συνέδρων, πέρασε σε δεύτερη μοίρα και δεν συζητήθηκε. Και είναι κρίμα, γιατί σε πολλές περιοχές γίνονται σπουδαία πράγματα και πολλοί σύντροφοι από την επαρχία είχαν πολύ καλές αναφορές. Δυστυχώς, τα στελέχη δεν ήταν παρόντα για να τις ακούσουν. Στις βραδινές ώρες αιχμής, με πληρότητα ακροατών και μονοπώληση του βήματος από ένα πολύ μικρό αριθμό στελεχών, οι αντιπαραθέσεις για τις συνιστώσες και το εκλογικό σύστημα περιθωριοποίησαν κάθε άλλο σημαντικό θέμα και αναδείχτηκαν κυρίαρχες.
Απολογισμός, πολιτικός, οργανωτικός και οικονομικός δεν έγινε. Ζητήματα καίρια για το κόμμα, όπως η εσωτερική δημοκρατία, η διαφάνεια και η οργανωτική συγκρότηση, μετατέθηκαν για το μέλλον. Δεν προλάβαμε, όπως δήλωσε με ειλικρίνεια ο εκ των εισηγητών της πολιτικής απόφασης και του καταστατικού, σύντροφος Ρινάλντι. Αλλά και ζητήματα καίρια για την κοινωνία δεν συζητήθηκαν. Τι κάνουμε για τους αγρότες και τους εργάτες; Τι κάνουμε με τους νέους; Πώς θα κινητοποιήσουμε και πώς θα ανακουφίσουμε τους ανέργους; Ποιο είναι το πλαίσιο των συμμαχιών μας; Ποια είναι τα σημεία αιχμής της πολιτικής μας δράσης; Πώς θα υπερασπιστούμε πιο αποτελεσματικά τους θεσμούς; Πώς θα συγκεκριμενοποιήσουμε το εναλλακτικό μας μοντέλο; Πώς θα αναβαθμίσουμε την ενημέρωση του λαού και την επικοινωνία μας με τους εργαζόμενους; Και πολλά άλλα. Ξέροντας, εκ πείρας, ότι η συμβατική αναφορά όλων των ζητημάτων σε ένα σεντόνι πολιτικής απόφασης δεν συνιστά σάλπισμα αγώνα.

Χωρίς διαπίδυση
Επικοινωνιακά, τι βγήκε, άραγε, στην κοινωνία; Βγήκε μήνυμα αρραγούς εσωτερικής ενότητας; Επιβεβαιώθηκε η πληθωρική εξαγγελία για «κόμμα των μελών»; Πώς; Με 6 ξεχωριστά ψηφοδέλτια; Πίσω ακόμα κι από τη Συνδιάσκεψη του περασμένου Δεκεμβρίου, που είχαμε ένα μοναδικό ψηφοδέλτιο με δύο λίστες που είχες το δικαίωμα, έστω περιορισμένα, της «διαπίδυσης», δηλαδή να ψηφίζεις συντρόφους και από τη μία και από την άλλη πλευρά;
Γιατί με εξανάγκασαν, και οι μεν και οι δε, να ψηφίσω με παραταξιακή λογική; Γιατί εξώθησαν χιλιάδες ίσως συνέδρους που δεν ανήκουν σε καμία τάση ή συνιστώσα να πάρουν θέση αποκλειστικά υπέρ της μιας ή της άλλης «παράταξης», ενώ θα ήθελαν να ψηφίσουν ενωτικά και ανεμπόδιστα να στηρίξουν υποψηφίους από όλο το φάσμα του ΣΥΡΙΖΑ με βάση όχι μόνο την «τασική» ή «ατασική» του θέση, αλλά και την αξία του ως αγωνιστή; Γιατί να μην μπορείς να βάλεις σταυρό και στον Βίτσα και στον Λαφαζάνη, και στον Δραγασάκη και στον Στρατούλη και στον Ρινάλντι και στον Νταβανέλλο;
Όλες οι «πλευρές» φέρνουν ευθύνες για την τροπή του Συνεδρίου. Πρώτα-πρώτα οι τάσεις που είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αλλά και οι συνιστώσες που προσπάθησαν την ύστατη ώρα απλά να διασωθούν και οι συνιστώσες που έκαναν πως δεν βλέπουν και δεν ακούν αυτά που μπροστά τους διαδραματίζονταν ανάγλυφα και χειροπιαστά.
Αυτή η εξέλιξη αποπροσανατόλισε το Συνέδριο και την κοινή γνώμη.

Όλα φανερά
Δεν υπήρξε καμία λογοδοσία από τους υποψήφιους για την Κεντρική Επιτροπή. Κανένας δεν έκανε αυτοκριτική. Σε κάθε ομιλία, έφταιγε πάντα κάποιος άλλος. Κανένας δεν παρουσίασε το προσωπικό του έργο στο διάστημα που μεσολάβησε για να αξιολογηθεί ποιοτικά. Έτσι, όποιος συμμετέχει σε ισχυρές ομάδες μέσα στο κόμμα, όποιος «κληρώθηκε» να μιλήσει στις ώρες που ήταν γεμάτο το στάδιο κι όποιος έχει το προνόμιο να βγαίνει συχνά στα τηλεοπτικά κανάλια, υπερτερούσε στη λίστα των περίπου 700 υποψηφίων για την Κεντρική Επιτροπή, που πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να κάνουν καταπληκτική δουλειά στον τόπο ή το χώρο εργασίας τους, αλλά δεν έχουν καμία ελπίδα να εκλεγούν.
Σε ένα αριστερό κόμμα, οι λίστες πρέπει να είναι λίστες ιδεών, με καθαρό πολιτικό περιεχόμενο, και να δημοσιεύονται, αντί να κυκλοφορούν μισόκρυφα στους διαδρόμους. Μου φάνηκε πολύ υποκριτική η αποδοκιμασία του Λαφαζάνη όταν αναφέρθηκε στα «χαρτάκια», την ώρα που στον καθένα είχε φτάσει τουλάχιστον ένα από τα «χαρτάκια» με ονόματα που κυκλοφορούσαν όχι μόνο από τις τάσεις και τις συνιστώσες, αλλά και από τις υποτάσεις και υποομάδες μέσα στις τάσεις και τις συμπράξεις, ακόμα και από δυάδες και τετράδες υποψηφίων.
Η πολυφωνία στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του και πρέπει να διαφυλαχτεί σαν κόρη οφθαλμού. Αλλά για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί θέλει καθαρό αέρα. Αν την συμπιέζουμε, την αλλοιώνουμε ή την εκτροχιάζουμε, καταστρέφουμε τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών είναι δρόμος αντοχής. Δεν επιτυγχάνεται ούτε με συγκολλήσεις και μπαλώματα, ούτε με απαγορεύσεις και αποκλεισμούς, ούτε με προσωπικές καριέρες και μηχανισμούς. Ο καθένας από μας, κάθε μέλος, πρέπει να δουλέψει επίμονα και ανυποχώρητα για να «τρέχει» η Αριστερά με δημοκρατία, συντροφικότητα, μαχητικότητα, διαφάνεια, ποιότητα και αξιοκρατία. Αλλά αυτό προϋποθέτει και μια άλλη κουλτούρα